تبليغاتX
زمزمه های دل خسته

شب است و سكوت است و ماه است و من             فغان و غم اشك و آه است و من


شب و خلوت و بغض نشكفته‌ام                 شب و مثنوي‌هاي ناگفته‌ام


شب و ناله‌هاي نهان در گلو                 شب و ماندن استخوان در گلو


من امشب خبر مي‌كنم درد را            كه آتش زند اين دل سرد را


بگو بشكفد بغض پنهان من                كه گل سرزند از گريبان من


مرا كشت خاموشي ناله‌ها            دريغ از فراموشي لاله‌ها


كجا رفت تأثير سوز و دعا؟                كجايند مردان بي‌ادّعا؟


كجايند شور‌آفرينان عشق؟                علمدار مردان ميدان عشق


كجايند مستان جام الست؟                    دليران عاشق، شهيدان مست


همانان كه از وادي ديگرند                    همانان كه گمنام و نام‌آورند


هلا، پير هشيار درد آشنا!                    بريز از مي صبر، در جام ما

 
من از شرمساران روي توام                    ز دُردي كشان سبوي توام

 
غرورم نمي‌خواست اين سان مرا                پريشان و سر در گريبان مرا


غرورم نمي‌ديد اين روز را                        چنان ناله‌هاي جگر‌سوز را


غرورم براي خدا بود و عشق                         پل محكمي بين ما بود و عشق


نه، اين دل سزاوار ماندن نبود                    سزاوار ماندن، دل من نبود


من از انتهاي جنون آمدم                    من از زير باران خون آمدم


از آن‌جا كه پرواز يعني خدا                  سرانجام و آغاز يعني خدا


هلا، دين‌فروشان دنيا‌پرست!                        سكوت شما پشت ما را شكست


چرا ره نبستيد بر دشنه‌ها؟                 نداديد آبي به لب تشنه‌ها


نرفتيد گامي به فرمان عشق                 نبرديد راهي به ميدان عشق


اگر داغ دين بر جبين مي‌زنيد                        چرا دشنه بر پشت دين مي‌زنيد؟


خموشيد و آتش به جان مي‌زنيد            زبونيد و زخم زبان مي‌زنيد


كنون صبر بايد بر اين داغ‌ها                    كه پر گل شود كوچه‌ها، باغ‌ها


شب است و سكوت است و ماه است و من...

 

یه زمانی دوش به دوش شما میجنگید .یه زمانی همرزم شما تو جبهه ها بود .فکر میکردم از جنس زمینیها نیست .دل نمیشکنه به دنبال هوا و هوس نیست .اما نمیدانم چرا داغ به سینم زد و رفت . حتی یک لحظه تردید نکرد که من محکوم این داغم حتی یه لحظه فکر نکرد که این دل که دارد داغ بهش میزنه .کاش همه جسمم را میسوزاند اما داغ به دلم نمیزد .کاش از جنس زمینیها بود کاش همرزم شما نبود اون وقت میگفتم زمینی اما نبود

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم آذر 1388ساعت 23:7  توسط مریم   | 

نخستین بار گفتش کز کجایی؟                 بگفت از دار ملک آشنایی
بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند؟          بگفت اندوه خرند و جان فروشند
بگفتا جان فروشی در ادب نیست             بگفت از عشق بازان این عجب نیست
بگفت از دل شدی عاشق بدین سان؟       بگفت از دل تو می‌گویی، من از جان
بگفتا عشق ........ بر تو چون است؟       بگفت از جان شیرینم فزون است
بگفتا هر شبش بینی چو مهتاب؟              بگفت آری، چو خواب آید، کجا خواب؟
بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک؟            بگفت آن گه که باشم خفته در خاک
بگفتا گر خرامی‌ در سرایش                     بگفت اندازم این سر زیر پایش
بگفتا گر کند چشم تو را ریش؟                  بگفت این شم دیگر دارمش پیش
بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ؟                   بگفت آهن خورد ور خود بود سنگ
بگفتا گر نیابی سوی او راه؟                      بگفت از دور شاید دید در ماه
بگفتا دوری از مه نیست در خور                 بگفت آشفته از مه دور بهتر
بگفتا گر بخواهد هر چه داری؟                   بگفت این از خدا خواهم به زاری
بگفتا گر به سر یا بیش خشنود؟               بگفت از گردن این وام افکنم زود
بگفتا دوستیش از طبع بگذار                    بگفت از دوستان ناید چنین کار
بگفت آسوده شو، کاین کار خام است        بگفت آسودگی بر من حرام است
بگفتا رو صبوری کن در این درد                   بگفت از جان صبوری چون توان کرد
بگفت از صبر کردن کس خجل نیست          بگفت این، دل تواند کرد، دل نیست
بگفت از عشق سخت کارت زار است          بگفت از عاشقی خوش تر چه کار است؟       
بگفتا جان مده بس دل که با اوست           بگفتا دشمن اند این هردو بی دوست
بگفت از دل جدا کن عشق ........             بگفتا چون زیم بی جان ....

بگفت او آن من شد زو مکن یاد                  بگفت این،کی کند بیچاره ......
بگفت از من کنم در وی نگاهی؟                 بگفت آفاق را سوزم به آهی
چو عاجز گشت خسرو در جوابش               نیامد بیش پرسیدن صوابش
به یاران گفت کز خاکی و آبی                    ندیدم کس بدین حاضر جوابی

میدانم من اولین کسی نیستم که تو این دنیای غریب دلم میشکند اخرین نفر هم نخواهم بود

تازه این اولین باری نبود که دلم میشکست اخرین بارش هم نخواهد بود اما این بار کسی پا روی دلم گذاشت و دلم را خون کرد که از مومنین خدا بود همیشه به فکر اخرتش بود حلال و حرام سراش میشد هم رزم شهدا بود .مطمئنم که اشتباه نکردم اون از مومنین خدا بود ره رو راه رسول الله و از منتظران صاحب الزمان بود .چرا اون چرا مومنین خدا چراهم رزم شهدا

حالا هر پنجشنبه میروم گرمسار خارج از شهر وسط باغات انار امازاده اسماعیل و شرف الدین هر دو از نوادگان امام موسی کاظم هستند . میروم تو امام زاده میشینم به یاد پنچشنبه ای که دلم شکست اینقدر گریه میکنم تا ارام بشم.باهاشون درد دل میکنم بهشون میگم  که دلارام من مومن بود به خدا خدا ترس بود فقط نمیدانم چرا دلم را شکست . اما به محض اینکه میام بیرون دوباره غم عالم توی دلم میشینه فقط دیگه گریه نمیکنم تا کسی نفهمه تو دلم چه خبره .

 
+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آبان 1388ساعت 0:34  توسط مریم   | 

در بند هواييم يا ضامن آهو
در فتنه رهاييم يا ضامن آهو
بي‌تاب و شکيبيم تنها و غريبيم
بي‌سقف و سراييم يا ضامن آهو
عرياني پائيز خاموشي‌ پرهيز
بي‌برگ و نواييم يا ضامن آهو
سرگشته‌تر از عمر بر‌گشته‌تر از بخت
جوياي وفاييم يا ضامن آهو
آلوده بدنام فرسوده ايام
با خود به جفاييم يا ضامن آهو
آلوده مبادا فرسوده مبادا
اينگونه که ماييم يا ضامن آهو
پوچيم و کم از هيچ هيچيم و کم از پوچ
جز نام نشاييم يا ضامن آهو
ننگيني ناميم سنگيني ننگيم
در رنج و عناييم يا ضامن آهو
بي رد و نشانيم از ديده نهانيم
امواج صداييم يا ضامن آهو
صيد شب و روزيم پابند هنوزيم
در چنگ فناييم يا ضامن آهو
مجبور مخير ابداع مکرر
تقدير قضاييم يا ضامن آهو
افتاده به عصيان تن داده به کفران
آلوده رداييم يا ضامن آهو
حيران شدة رنج توفان زدة درد
درياي بکاييم يا ضامن آهو
تو گنج نهاني ما رنج عيانيم
بنگر به کجاييم يا ضامن آهو
با دامني اندوه خاموش‌تر از کوه
فرياد رساييم يا ضامن آهو
با رنج پياپي در معرکه ري
بي‌قدر و بهاييم يا ضامن آهو
نه طالع مسعود نه بانگ خوش عود
زنداني ناييم يا ضامن آهو
در غربت يمگان در محبس شروان
زنجير به پاييم يا ضامن آهو
رانده ز نيستان مانده ز ميستان
تا از تو جداييم يا ضامن آهو
سوداي ضرر ما کالاي هدر ما
اوقات هباييم يا ضامن آهو
دلخسته و رسته از هر چه گسسته
خواهان شماييم يا ضامن آهو
روزي بطلب تا يک شب به تمنا
نزد تو بياييم يا ضامن آهو
در صحن و سرايت ايوان طلايت
بالي بگشاييم يا ضامن آهو
با ما کرم تو ما در حرم تو
ايمن ز بلاييم يا ضامن آهو
چشم از تو نگيريم جز تو نپذيريم
اصرار گداييم يا ضامن آهو
مشتاق زيارت تا جبهه طاعت
بر خاک تو ساييم يا ضامن آهو
گوهر چه نبايد گو هر چه ببايد
در کوي رضاييم يا ضامن آهو
آيا بپذيري ما را بپذيري؟
در خوف و رجاييم يا ضامن آهو
مهر است و اگر قهر شهد است و اگر زهر
تسليم شماييم يا ضامن آهو
فريادرسي تو عيسي نفسي تو
محتاج شفاييم يا ضامن آهو
هر چند گنهکار هر قدر سيه‌کار
بي‌رنگ و رياييم يا ضامن آهو
ما بنده درگاه در پيش تو، اما
در عشق خداييم يا ضامن آهو
در رنج و تباهي وقتي تو بخواهي
آزاد و رهاييم يا ضامن آهو
اي چشمه خورشيد مهر تو درخشيد
در عين بقاييم يا ضامن آهو
ما همسفر شوق فريادگر شوق
آواي دراييم يا ضامن آهو
همخانه شبگير همسايه تأثير
پرواز دعاييم يا ضامن آهو
همراز به خورشيد دمساز به ناهيد
در شور و نواييم يا ضامن آهو
هم‌صحبت صبحيم هم سوي نسيميم
هم دوش صباييم يا ضامن آهو
ما خاک ره تو در بارگه تو
گوياي ثناييم يا ضامن آهو
سوگند الستيم پيمان نشکستيم
در عهد بلي‌ييم يا ضامن آهو
يار ضعفا تو خود ضامن ما تو
ما اهل خطاييم يا ضامن آهو
هم مسکنت ما هم مرحمت تو
مسکين غناييم يا ضامن آهو
از فقر سروديم يا فخر نموديم
فخر فقراييم يا ضامن آهو
نه نقل فلاطون نه عقل ارسطو
جوياي هداييم يا ضامن آهو
هنگامه وهم آن کجراهه فهم اين
ما اهل ولاييم يا ضامن آهو
از گوهر پاکيم از کوثر صافيم
فرزند نياييم يا ضامن آهو
چاووش شب‌رزم سرجوش تب رزم
شوق شهداييم يا ضامن آهو
ايمان به تو داريم يونان بگذاريم
تشريک زداييم يا ضامن آهو
منشور نشابور سر سلسله نور
با حکمت و راييم يا ضامن آهو
تو راه مجسم گر راه به عالم
جز تو بنماييم يا ضامن آهو
تا صور قيامت با شور ندامت
شايان جزاييم يا ضامن آهو
حق‌خواهي استاد آگاهي‌مان داد
کز تو بسراييم يا ضامن آهو
در صفّه مولا همراه «مصفا»
اصحاب صفاييم يا ضامن آهو
اين بخت «سهيل» است کش سوي تو ميل است
در نور و ضياييم يا ضامن آهو
زين نظم بدايع وين اختر طالع
اقبال هماييم يا ضامن آهو


+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم آبان 1388ساعت 0:1  توسط مریم   | 
.
دلتنگم از همه راههای مانده و خسته ام از همه راهای پیموده

این روز ها فقط دلم میخواهد تنها باشم برم یه جایی از ته دل گریه کنم داد بزنم فریاد بزنم و بکم سوختم .وقتی ادام تو اتش میسوزد داد میزنه ضجه میزنه و از همه کمک میخواهد اما وقتی دل اش اتیش میگیره حق نداره حتی صداش در بیاد .این روزها ار مسجد و امام زاده ای که میبینم میرم یه گوشش میشینم و گریه  میکنم. اما همیشه مسجد و امامزاده نیست مخصوصا وقتی خانه یا محل کاری اون وقت مجبورم برم تو دستشویی ساعتها گریه کنم ........................

+ نوشته شده در  شنبه دوم آبان 1388ساعت 21:44  توسط مریم   | 

«و الف بين قلوبهم لو انفقت ما في الارض جميعا ما الفت بين قلوبهم ولكن الله الف بينهم انه عزيز حكيم»  

(سوره انفال ایه 63)؛

 و «خدا ميان دل هايشان الفت انداخت كه اگر آنچه در روي زمين است همه را خرج مي كردي نمي توانستي بين دل هايشان الفت برقرار كني؛ ولي خدا بود كه ميان آنان الفت انداخت؛ زيرا او تواناي حكيم است.»

 

خدای عزیزم ماه برکت و رحمت ات هم تمام شد ماه محبت و مهربانی رفت ,حالا دلم گرفته, دلم گرفته نکنه این ماه هم دست خالی بروم و به حاجت دلم نرسم  , خدایا شرمنده ات هستم شرمنده مسجد النبی ات شرمنده قبرستان بقیع ات , شرمنده خانم فاطه زهرا, شرمنده قبرستان بقیع , خدایا خودت گفتی اگه نخوای اگه همه انچه روی زمین هست را بدم باز هم نمیتوانم بین دلها الفت و مهربانی برقرار کنم ,میدانم اگه نخواهی هیچ وقت توی دلش عزیز نمیشم

خدا جونم اگه نخواهی کچا بروم به کی بگم , خدا جونم راه پیش رویم بسته است اینده تاریک پاهام خسته است اگه تو نخوا چه بکنم چه بکنم ,یا قاضی الحاجات ,یا قاضی الحاجات

 

«و اعتصموا بحبل الله جميعا و لا تفرقوا و اذكروا نعمت الله عليكم اذ كنتم اعدا فالف بين قلوبكم فاصبحتم بنعمته اخوانالله» (سوره آل عمران آيه 103)

و «همگي به ريسمان خدا چنگ زنيد و پراكنده نشويد و نعمت خدا را ياد كنيد؛ آن گاه كه دشمنان يك ديگر بوديد و خدا ميان دل هاي شما الفت انداخت تا به لطف او برادران هم شديد....

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388ساعت 3:18  توسط مریم   | 
سکوت عزیزم . میخواهم برایت قصه بگویم .قصه مهربانی و همدردی .قصه محبت و عشق

سالها پیش در شبی سرد و زمستانی پیرمردی ناتوان و خسته با پاهایی که از سرما یخ زده  بود در کنار رودخانه به انتظار نشسته بود تا مگر سواری پیدا شود و او را به ان طرف رودخانه ببرد .ساعتها گذشت انگار پایانی بر این انتظار نبود که ناگهان صدای پای تعداد بیشماری سوارکار از دور شنیده شد هنگامی که سوار کاران به او رسیدند او نگاهی به سوارکاران انداخت و بدون اینکه بلند شود و از او تقاضای کمک بکند سوارکار از کنار او رد شد و سپس سوارکاران بعدی یکی یکی  از کنار او رد شدند  و از رودخانه گذشتند تا اینکه اخرین سوارکار به  او نزدیک شد . پیرمرد در چشمان او نگاهی انداخت و سپس از جایش بلند شد و به طرف او رفت و از او تقاضای کمک کرد .پیرمرد به او گفت که پل روی رودخانه شکسته شده است و اب هم خیلی سرد است نمی توان پیاده از ان عبور کرد . سوارکار به سرعت از اسب پیاده شد و به پیکر نیمه یخ زده پیرمرد کمک کرد تا سوار اسب شود و پیرمرد را نه تنها به ان طرف رودخانه برد بلکه اورا به خانهاش که چند کیلومتر دور تر از رودخانه برد رساند .وقتی به خانه کوچک و محقر پیرمرد رسیدند سوارکار از او پرسید که چرا از چندین سوارکاری که قبل از او از رودخانه گذشتند تقاضای کمک نکرد و به محض دیدن او که اخرین سوارکار بود تقاضای کمک کرد ؟ و به او گفت که اگر من که اخرین نفر بودم تقاضای تو  را رد میکردم کس دیگیری نبود که تو را  به ان طرف رودخانه ببرد

پیرمرد با مهربانی در چشمان سوار کار نگاه کرد و با لبخند گفت : من انسانها را خوب میشناسم  .من به چشمان تمام سوارکاران قبل از تو نگاه کردم اما رنگی از مهربانی و همدردی نیافتم و فقط غرور خودخواهی دیدم و میدانستم اگر از انان تقاضای کمک بکنم دست رد به سینه ام خواهند زد .اما هنگامی که در چشمان تو نگاه کردم مهربانی و همدردی در چشمانت موج میزد و میدانستم که تو دست رد به سینهام نمیزنی و به همین دلیل از تو تقاضای کمک کردم

حرفهای پیرمرد در قلب سوارکار رخنه کرد و به او قول داد تا نگذارد غرور خودخواهی وجودش را فرا گیرد و نگذارد درد انسانهای دیگر را درک کند.

سکوت نازنینم روزی من هم  مهربانی و همدردی در چشمانت دیدم نگذار غرور و مهربانی ان را کمرنگ کند .
+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم مرداد 1388ساعت 3:55  توسط مریم   | 
با که بگویم. تو بگو با که بگویم ؟

سکوت. سکوت عزیزم پر معنا تر از تو حرفی نیافتم . سکوت عزیزم دلن برایت تنگ است .میگویند چشمی که نمیبیند دلی که غم ندارد.چشم من تو را ندید اما دلم روز به روز غمگین تر شد . با خود گفتم شکست را بپذیر و از ان عبور کن . عبور کردم مثل تمام انسانهای ناکام اما ان طرف شکست شیرینی در انتظار نبود عقل و منطق محض خشن تر و تاریک تر از شکست  است .باز گشتم تا ویرانه های تو را از نو بسازم .با خیال و رویا چه زیبا ویرانه ها را ساختم اما در عمل ویرانه ها ویران تر شدند

 ویرانه ها ویران تر شدند

ویرانه ها ویران تر شدند

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم مرداد 1388ساعت 4:33  توسط مریم   | 
In nature, most girls develop faster and mature earlier than boys of similar age group. Look around yourself and you would see the different. I told Chan, "good for you to have found a girl friend but have you seen enough of many girls to know she is the best." Our eyes are very deceiving, we always look and judge by the external rather than the inner of oneself. I quoted this meaningful phrases, "The beauty of a woman is not in a facial mode but the true beauty in a woman is reflected in her soul. It's the caring that she lovingly gives, the passion that she shows." This article was posted also in March recently.marry to a person who loves to listen to you, and marry to the person who loves to talk to you If you believe these words, you would never fail in your marriage life. "Husband loves to talk and wife loves to listen." This type of interesting relationship would last a life time.Marry to the woman who is much much younger than you. Don't be afraid to look for a partner who is 10 years younger or more. For the man would always see the woman as young. Just imagine when he is 60, his wife is only 50. She is still pretty and young to him. The vast different of age would also allow the man to be smarter and more understanding in the long runHappiness is to know that my life has meaning and purpose, and that every day my life touches others in a positive way - whether to make them laugh or learn or both at once.


+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد 1388ساعت 4:12  توسط مریم   | 
از امروز قصد دارم تا داستان زن هاییکه چندین سال از همسر شان کوچکتر بودند بنویسم تا حداقل به خودم ثابت بشه سن عاملی اساسی در ازدواج نیست. داستن اول را در ادامه نوشتم شاید یک روز فرصت پیش امد و ترجمه اش را هم نوشتم
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388ساعت 1:17  توسط مریم   | 

There is no more lovely, friendly, and charming relationship, communion, or company than a good marriage." (Martin Luther)

Martin Luther found peace when he married an ex-nun named Katharine von Bora, whom he had helped to escape from her nunnery in an empty fish barrel and had taken refuge in Wittenberg.

Katharine von Bora was born in 1499, the daughter of an impoverished nobleman. In 1504 she went to the convent school of the Benedictine order in Brehna (near Halle) and entered the convent of Nimbschen, near Grimma in 1508.

In 1515 she took her vows and became a nun at the soonest possible date. In 1523 she left the convent and ended up in Wittenberg. By June 1525, echoing a trend across Europe as former nuns and monks married, she became Mrs Martin Luther.

Katharine was 16 years younger than Martin and together they had six children. Luther doted on his large family but was able to devote himself to the simpler pleasures of life, gardening, writing music.

Katharine took over the household, particularly the household expenses; it is said that Dr Luther did not have a clue how to run a household. She also proved herself to be a good housewife and gardener.

Luther's household included not only his wife and six children, but also one of Katharine's relatives and after 1529 six of Luther's sister's children. Luther also housed students in his home to help the family's financial situation.

For recreation the Luthers enjoyed a bowling lane of sorts in their garden, board games such as chess, and music. They had a pet dog. They grew much of their own food in a small garden at the Black Cloister and then later as a farm outside Wittenberg.

Luther and Katherine were diligent parents, disciplining their children, but doing so in love. Their home was noted for its liveliness and its happiness.

Katherine outlived her husband by six years. She died on December 20, 1552 in Torgau where she had fled from the plague in Wittenberg.


+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388ساعت 1:11  توسط مریم   |